Nawierzchnie.
Stanowią istotny element założeń ogrodowych a ich sposób ukształtowania i jakość oddziałuje na wygląd całego założenia. Ze względu na charakter pełnią rolę łącznika między architekturą a otwartą przestrzenią ogrodu.
Do modernistycznej architektury pasują ascetyczne geometryczne płaszczyzny z betonu, płyt kamiennych, żwiru, drewna czy stali.
Bruk kamienny, otoczaki, stara cegła czy elementy ceramiki mogą tworzyć malownicze struktury i elementy
w ogrodach romantycznych, wiejskich czy naturalistycznych.
Nie ma jednak sztywnych reguł i czasami odpowiednie zestawienie bardzo kontrastujących materiałów daje najlepsze efekty.

Ustawienie głazów lub kamieni.
Sztukę te doprowadzono do perfekcji w klasztorach buddyjskich, a jej zasady zapisano w XI w. w księdze Zakuteiki. Czytamy w niej ostrzeżenie,
że nieodpowiednio ułożone głazy mogą przynieść nieszczęście temu kto je układa. Jednym z podstawowych kanonów stosowanych przy grupowaniu głazów, jest Fukinzei, co można po polsku opisać jako równowagę w asymetrii.
Z reguły stosujemy nieparzystą liczbę głazów. Typowym zestawieniem jest tzw. Sanzon, czyli grupa trzech kamieni, która symbolizuje buddyjską naukę o trzech pierwiastkach. Głazy mogą stwarzać wrażenie stabilności lub wywoływać wrażenie napięcia, integrować lub stwarzać wyspy, integrować i przenikać przez różne elementy ogrodu takie jak: potoki, wodospady, stawy, tarasy, ogrody skalne.

Taras to przedłużenie mieszkania, miejsce na którym najczęściej się wypoczywa.
Razem z domem powinien stanowić harmonijną jedność. Trejaże, pergole czy ogrody zimowe akcentują nie tylko powiązanie budynku z ogrodem, ale stanowią osłonę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zapewniają intymność.
Miejsca wypoczynku rozmieszczone w różnych zakątkach zachęcają do wypraw w głąb ogrodu. Lokalizacja powinna uwzględniać zarówno walory widokowe ( osie, dominanty) jak i mikroklimat (cień lub słońce).Tajemnicze zakamarki, pawilony czy placyki w efekcie optycznie powiększają nasz ogród, ponieważ teren obserwowany pod różnym kątem widzenia wydaje się być większy
(co udowodniły również badania fenomenologiczne). Ogród składający się z trawnika i tui pod parkanem, oprócz tego , że nudzi obserwatora w przeciągu minuty czyni teren działki mniejszy
niż jest w rzeczywistości.
Optyczne powiększenie powierzchni ogrodu uzyskać można: nie akcentując ogrodzenia np. szpalerami, wykorzystując optycznie przestrzeń poza granicami działki sadząc odpowiednio dobrane grupy drzew i krzewów.
Rozległe powierzchnie wody w ogrodzie nie tylko rozświetlają ale znacznie powiększają optycznie jego obszar. Optyczne zwiększenie działki uzyskać można poprzez odpowiednio ukształtowaną topografię nasadzenia, tricki perspektywiczne, zastosowanie luster lub iluzji np. trompe l'oeil.

Elementy kamienia